5.25.2016

Un bosque de margaridas


Contos nerviosos é o novo libro de Fran Alonso ilustrado por Dani Padrón. Edítase en Edicións Embora e vai dirixido a lectores autónomos, é un libro marabilloso que fai uso dunha prosa áxil, tinguida de lirismo e cargada de imprevistos. Contos nerviosos son, como o seu nome indica, narracións breves dotadas de axilidade e ritmo, contos sorprendentes pola súa temática e por como se abordan os personaxes, como se nos presentan; son nubes violetas con forma de lambetada que non impiden que nos acariñe o sol. A acción desencadéase sempre desde un concreto que provoca, que remexe, que sorprende un protagonista que non sabe, que busca unha solución, que transita por mundos paralelos. Esa inquietude, ese nerviosismo que contaxia o lector é o que fai único, xa que convida a soñar, a mergullármonos nunha realidade infantil, na mentalidade infantil, na perspectiva dunha cativa e na súa percepción da realidade. O mundo virtual, ese presente incerto polo que camiñamos, o avance do mundo tecnolóxico son características que destacan. Os problemas, a evasión necesaria, a cidade, o diferente, Contos nerviosos é un todo, unha maxestosa forma de tratar a literatura, unha revisión necesaria da forma de concibir.
Fran Alonso volve ser un valor seguro, con selo propio, volve poñer patas arriba a concepción literaria, revoluciona unha vez máis o concibido e achega esa dose de frescura necesaria, acompañándoa, unha vez máis, de sentido do humor e de maxia necesaria. Dani Padrón, un grande da ilustración, confírelle o toque irreverente, faise eco do surrealismo marabilloso da prosa de Fran Alonso, achega personalidade e constrúe maxistralmente un mundo de deseño virtual que foxe da realidade a través dun laberinto de detalle.


En conxunto, é unha obra que salientamos destacadamente, que cremos digna de recoñecemento e de recomendación. De Fran Alonso, incluída a súa maxistral Poetízate (libro imprescindible no ensino), recomendámolo todo, tamén a súa web e esta entrevista sobre a obra no Zig zag da TVG.
Atrevédevos a mergullar no mundo da Cabrafanada, tamén está nunha das tres historias deste libro, e, para saber de que van, debes ler, fíate de nós, vas alucinar!



5.11.2016

Agardar sobre o peitoril da ventá


"A lúa parece unha torta de queixo
grande e as casas, reflectidas na pel 
da auga, son talmente gamelas brancas
que se bambean entre as outras
barcas de cores.
Dende alí pode ver como as ondas 
lamben o peirao. Son linguas de 
escuma que lle traen voces familiares
dos mares de lonxe:

Veleiro preciosooooo
Sereíñaaaaaaa...
Buguina....
Gaivota cantareiraaaaaa"

A prosa de Fina Casalderrey, un dos buques insignies das nosas letras, unha grande da LIX, é sempre un agasallo para nós, é sinónimo de fermosura, dese saber captar o abanear das follas cando caen, do saber describir con palabras o argazo sobre a area, un cardume de lingua e sensibilidade, fermosura. As ilustracións de Marina Seoane van na mesma liña, a delicadeza dun barco de papel sobre un cobertor de xardas azuis, unha boneca pousada gracilmente sobre o aparador, nenas a saltar no recreo á corda...
Estamos a falar de O segredo de Zoe, de Fina Casalderrey, educadora, escritora, académica, muller afouta nun mundo de homes, e de Marina Seoane, cun selo persoal moi definido, creativa e orixinal, chea de frescura. O segredo de Zoe está publicado na colección Ala Delta de Tambre, selo de Edelvives en Galiza, e está dirixido a cativas a partir dos cinco anos. Trátase dun libro que agocha un misterio, un desafío para as nosas nenas que terán que descubrir que é o que garda a protagonista desta historia nun dos petos do seu anorak. Ese segredo non compartido non lle deixa durmir e non llo pode contar a ninguén, nós non o imos contar pero si podemos dicir que engancha na lectura, que se converte nunha ansia de descubrilo e, para tal cometido, é imprescindible ler. O segredo de Zoe é un libro que funciona, que cumpre coa función que deben ter aquelas obras que se dirixen a este tipo de lectores que están a aprender, que necesitan de maxia, de certo misterio e do léxico desas cousas pequenas nas que reparar. Se hai algo que se perde neste mundo tolo cheo de présas e estrés é a capacidade de ensoñación, a capacidade para voar, a capacidade para detérmonos e lamber a brisa do mar.

Desde o punto de vista dos valores transversais é unha boa proposta didáctica, pois incide no amor que lle temos ás persoas que forman parte do noso círculo, na asimilación dos nosos sentimentos, na paciencia, no saborear das cousas que merecen a pena, no respecto ao traballo das persoas que fan as tarefas da casa. Mestura á perfección o decorrer dos días con esas cousas pequenas que nos fan felices e conforman a personalidade das cativas. É un libro que trata tamén as ausencias por motivos laborais dos proxenitores, que axuda a xestionar as ansias de reencontro. Maxistralmente escrito e descrito, libro que lles encanta ao interactuar con elas dun xeito lúdico.
As ilustracións de Marina Seoane coidan o detalle, ofrecen un referente claro e promoven o voar, o deixarse levar polas palabras doces que conforman o texto.

Trátase dunha moi boa opción para ler, para fomentar a lectura e para dignificar profesións duras do mar, alicerces do noso sector produtivo.

Recomendación do souto para primeiro ciclo de Primaria.


5.03.2016

Estamos feitos de po de estrelas

Ao souto chegan moitos álbums ilustrados e de entre eles hai algúns que destacan pola súa orixinalidade e creatividade.


Hoxe falamos de Quebracabezas, de Diego Bianki, traducido por Manuela Rodríguez, un álbum editado por Kalandraka e que posúe gran versatilidade, pois está concibido de maneira transversal. Quebracabezas preséntasenos versátil, como unha proposta ambivalente e partindo do principio das tres erres: Recuperar, reciclar e reutilizar. Este principio espállase por todo o volume acompañado do ter en conta os sentimentos, a solidariedade, incidindo no respecto ao diferente, convidando a achegármonos para abrir a mente xuntas e xogar, xogar a crear o noso propio quebracabezas como actividade na casa ou na escola, seguindo os mesmos pasos que o autor. Un volume que espreme a nosa imaxinación creativa turrando por nós até sentar para configurar un mundo de noso e novo.
As caixas que o compoñen configuran formas diferentes, con cores vivas, de cartón, pintadas e encaixadas. Diego Bianki crea un mundo de diferentes identidades que, á súa vez se interrelacionan. Trátase dun manual contra a discriminación e a exclusión que invita os lectores a experimentar, a seguir sumando novas combinacións para que cada un constrúa o seu propio catálogo de identidades infinitas.
Mestre de debuxo e deseñador, Bianki traballa como ilustrador e director de arte do selo Pequeño Editor, é ademais autor de libros ilustrados para público infantil e xuvenil. Colabora con periódicos e revistas de varios países, ademais de participar en foros, festivais e xornadas sobre edición, ilustración e literatura infantil. Este volume en concreto recibiu unha mención na Feira de Boloña do 2015. 

Un volume que cremos imprescindible para a escola e para a casa, que encaixa moi ben en Infantil e nos primeiros ciclos de Primaria para traballar a convivencia e reducir a agresividade, potencia a creatividade e serve para respectar e educar na conservación do medio, no ecoloxismo e no control das emocións.

Recomendación do souto.

Estamos feitos de po de estrelas

Ao souto chegan moitos álbums ilustrados e de entre eles hai algúns que destacan pola súa orixinalidade e creatividade.


Hoxe falamos de Quebracabezas, de Diego Bianki, traducido por Manuela Rodríguez, un álbum editado por Kalandraka e que posúe gran versatilidade, pois está concibido de maneira transversal. Quebracabezas preséntasenos versátil, como unha proposta ambivalente e partindo do principio das tres erres: Recuperar, reciclar e reutilizar. Este principio espállase por todo o volume acompañado do ter en conta os sentimentos, a solidariedade, incidindo no respecto ao diferente, convidando a achegármonos para abrir a mente xuntas e xogar, xogar a crear o noso propio quebracabezas como actividade na casa ou na escola, seguindo os mesmos pasos que o autor. Un volume que espreme a nosa imaxinación creativa turrando por nós até sentar para configurar un mundo de noso e novo.
As caixas que o compoñen configuran formas diferentes, con cores vivas, de cartón, pintadas e encaixadas. Diego Bianki crea un mundo de diferentes identidades que, á súa vez se interrelacionan. Trátase dun manual contra a discriminación e a exclusión que invita os lectores a experimentar, a seguir sumando novas combinacións para que cada un constrúa o seu propio catálogo de identidades infinitas.
Mestre de debuxo e deseñador, Bianki traballa como ilustrador e director de arte do selo Pequeño Editor, é ademais autor de libros ilustrados para público infantil e xuvenil. Colabora con periódicos e revistas de varios países, ademais de participar en foros, festivais e xornadas sobre edición, ilustración e literatura infantil. Este volume en concreto recibiu unha mención na Feira de Boloña do 2015. 
Un volume que cremos imprescindible para a escola e para a casa, que encaixa moi ben en Infantil e nos primeiros ciclos de Primaria para traballar a convivencia e reducir a agresividade, potencia a creatividade e serve para respectar e educar na conservación do medio, no ecoloxismo e no control das emocións.

Recomendación do souto.

4.27.2016

Raíces que prenden no ceo


Hai unhas semanas, a de Brabádegos tivo a inmensa honra de presentar en Compostela canda as autoras, Marcos Viso e María Canosa e o editor Xan Arias, de Trifolium, o álbum ilustrado para adultas (todos os públicos) Parar o Mundo, hoxe, facemos unha breve crítica deste volume que vai máis máis alá da concepción do álbum ilustrado convencional e se pon á altura do álbum ilustrado que se está a deseñar no panorama europeo. Este volume, enche pois, un oco na nosa literatura e achega frescura creativa.
O libro ilustrado é o conxunto da imaxe gráfica e relato literario; dalgunha maneira ambas as manifestacións artísticas compleméntanse: a ilustración prolonga o sentido de relato e o relato busca as orientacións que conducen á fantasía polo camiño do novo e do diferente. Un libro ilustrado ofrece aos lectores pracer, entretemento, e sobre todo, unha experiencia creativa e estética. O libro ilustrado amplía as capacidades intelectuais do receptor.
Nun libro ilustrado, a imaxe é o primeiro, neste o lector ve, é a primeira impresión da historia. Ten varias funcións. Nun primeiro momento crea a atmosfera da obra: as cores, a técnica que o ilustrador utiliza, a lapiz, as follas dos carballos cosidas, indícannos o ambiente en que se sitúa. Achega información ao lector sobre a contorna, os personaxes, etc. Dá o ton. As ilustracións suxírennos o contido poético, aberto, anímico e interpretativo. Provoca no espectador na súa sensibilidade máis íntima, pondo en escena situacións que favorecen tomas de postura en relación co exposto polo autor. Ofrece a oportunidade dun diálogo. O lector mira a imaxe e esta á súa vez penetra no lector producíndolle sensacións, como neste caso, a necesidade de parar, de pensar, de resolver as súas propias sensacións e sentimentos.


Marcos Viso é un dos mellores creadores da actualidade con obras como Vaite xa! e Unha casiña branca, con Marcos Calveiro. A pesar de aterrar recentemente na nosa literatura, a súa creatividade e o poder das súas ilustracións convérteno nun valor actual. María Canosa é xa unha creadora consolidada, un referente en LIX, un valor en alza, independente e caracterizada por unha prosa chea de lirismo, por poemas construídos maxistralmente. Os dous conflúen nesa imaxe, nese poder evocador. O texto é dunha fermosura e delicadeza especial, ao igual que as imaxes e os espazos, eses ocos que provocan, que nos sacoden, que nos fan fuxir da invernía para encallar na realidade podéndoa asumir mellor despois de parar, de acougar, despois de Parar o Mundo.


Recomendámolo para todos os públicos. 

4.18.2016

Máis alá do souto de Sombreu


Chegou ao souto Quen dá a quenda? de Héctor Cajaraville con ilustracións de Ignacio Hernández dentro da colección Merlín de Xerais. Unha proposta lectora de Héctor Cajaraville que quedou finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil 2015. Héctor Cajaraville foi o gañador do premio Xerais de novela dese mesmo ano con De Remate. Trátase dun autor que procede do mundo do xornalismo e do mundo editorial e que se está a consolidar como escritor de referencia e calidade ao facerse recentemente tamén co premio Ánxel Fole de relato curto.
Quen dá a quenda? é unha noveliña que ten como protagonista unha meiga, Divina, que vive nunha fraga.  Alí ten un consultorio ao que van parar animais e persoas, cúmulos e obxectos que buscan un remedio para o seu mal. Todas estas personaxes, todos os doentes, caracterízanse por ter un mal que sorprende. Trátase dun discurso que sempre parte do tanxible, do real, mesturándose á perfección co imaxinario, cun despropósito marabilloso. Vinte relatos que comezan coa descrición do consultorio dunha bruxa singular e un final que tamén ten que ver con ela, dende un xeneral que fala en verso e contaxia, pasando por unha laranxeira de cores invertidas (verde as laranxas e follas laranxas), unha pantasma que non mete medo, un ordenador desesperado, un neno que soñaba que soñaba, dous tomos de dicionario que perden palabras e até un sapo que quere cantar e da súa boca, grazas ao remedio da meiga, sae unha harmónica mestura dunha harmónica melodía. O despropósito, a ese despropósito inicial, súmase un final esperpéntico cando un inspector subcontratado do Ministerio de Facenda clausura o seu consultorio e, o final final, que non desvelaremos para manter a intriga.
Na novela, á par que un léxico para traballar a sinonimia, a estrutura da frase, os contidos ou as características formais do relato curto enfiado, sobresae a imaxinación, o surrealismo máxico e valores como o traballo en equipo, a recompensa por unha boa obra, a autoestima persoal, o inconformismo... As ilustracións de Ignacio Hernández axúdannos para seguir soñando, para que sentemos na consulta unha vez máis, canda unha cortina faladora, agardando a nosa quenda, sen temer, que volva aparecer o afán recadatorio do capitalismo atroz que espreme os pobres, os que non temos offshore.
Ideal para traballar no segundo ciclo de Primaria co léxico, artellando e promovendo na rapazada a construción das súas propias historias, para traballar e mirar os dicionarios de xeito diferente, usándoos naquelas palabras que non sabemos e achegan fluidez e riqueza expresiva.

4.11.2016

Se quedas co marrón, serás un bo... pasmón!


Hoxe falamos da peza teatral Moito Morro Coporation, Sociedade Ilimitada, editada por Galaxia na collección Árbore para cativos de dez anos en diante, do dramaturgo Carlos Labraña con ilustracións de Rodrigo Chao, un dos ilustradores máis consolidados da nosa LIX.
Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada é unha obra en dous lances con catorce escenas e un epílogo que conta as aventuras dos integrantes dun circo que intentan conseguir os cartos necesarios para pagarlle á dona dos terreos onde teñen montada a súa carpa. Acoden ao banco e alí sucédese unha serie de situacións esperpénticas, transgresoras e, sobre todo, divertidas. A trama destaca pola súa orixinalidade, polo enxeño, pola caracterización dos personaxes e por, ademais, mesturar dun xeito magnífico a realidade coa ficción. Toda ela constitúe unha crítica contra o capital, contra o excesivo cariz especulativo da sociedade, contra a banca e contra o individualismo. O discurso narrativo está dotado dun gran dinamismo e achega valores transversais como o traballo en equipo, a solidariedade e o valor da amizade. Trátase dunha peza que resucita un circo de viravoltas e pinchacarneiros, que turra da nosa imaxinación para imaxinármonos colectivamente unha función especialmente hilarante.


Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada está concibida para a representación, para representar nos teatros ou nas aulas. Esta e todas as pezas que conforman a nosa LIX son ferramentas fundamentais para a normalización do idioma, para dotar os nenos e as nenas da oralidade tan necesaria, para traballar vogais, para construír discurso, para traballar a dicción, a expresión, o falar en público.
Carlos Labraña é un referente en LIX, continuador do traballo de Castelao, Carlos Casares, Manuel María, Neira Vilas, Manuel Lourenzo, de Eloxio Ruibal, Roberto Vidal Bolaño, Pura e Dora Vázquez, Lola González... É o traballo xeneroso de moitos homes e moitas mulleres do teatro o que o vai dotando dun estatus que ata hai ben nada non tiña.
As ilustracións de Rodrigo Chao son magníficas, trátase dun traballo en tons pasteis que completa a perfección o texto, dotándoo da imaxinación precisa, cunha caracterización complementaria de personaxes sorprendente (destacamos a dos homes voitre especialmente).


Recomendamos no souto as obras de teatro para a expresión oral da lingua, para traballar en conxunto o vocabulario, para transformármonos o texto e para o fomento da representación teatral. Para todos os públicos e especialmente o segundo ciclo de Primaria e o primeiro curso de Secundaria.