10.03.2017

Sorrir nos días neboentos


Declarámonos fans, non o podemos evitar, aos do souto gústanos a prosa irreverente e máxica de Ledicia Costas, non podemos negalo e, ademais, lela é sinónimo sempre de diversión, de maxín, de meterte dentro dun libro e non saír del, de soñar, de que te atrape. O novo de Ledicia Costas é A señorita Bubble, ilustrada por Andrés Meixide e publicada en Sopa de Libros por Xerais.
Orixinal e transgresora, a Señorita Bubble é toda unha revolución en varios sentidos para unha vila que cre todo o que o alcalde solta, que é gris, cunha escola gobernada por dúas irmás que pertencen á mafia, totalmente antipedagóxicas, represoras. Sofi e Noa, protagonistas miúdas da historia, descubrirán como a maxia rodea todo alá por onde camiña esta simpática e doce científica. A intolerancia, o medo ao diferente, o empoderamento feminino, a importancia das emocións e dos sentimentos teñen unha importancia vital nesta recomendada e escelente proposta.

Única na construción de personaxes, Ledicia volve reafirmarse coma o que é, unha artelladora de mundos dentro das páxinas dos libros, ideal para profundizar e abrir as portas do coñecemento dunha maneira sútil, inspiradora, e concretamente neste volume, unha boa embaixadora do respecto ao diferente, ao estraordinario, ao pensamento crítico, un convite á reflexión e ao soño  Andrés Meixide completa magnificamente un tándem suxestivo, destece os fíos dese xersei de Vincent que a Señorita Bubble non é quen de rematar (chiscadela ao que nos venden como conciliación familiar), deseña ese vehículo imposible que a transporta, pon as alfaias e as engrenaxes dese mundo Bubble marca rexistrada que despegaría nun país lector normalizado. As súas ilustracións maxistrais convidan a mergullármonos nas páxinas, a camiñar por entre as orquídeas dese invernadoiro espectacular.

Magnífico libro recomendado para cativas a partir dos 10 anos e para lerlles todas as noites a quen aínda non os ten. Un libro para traballar prexuízos na aula, para pór en valor o importante, para reivindicar as ciencias, a rama científica-tecnolóxica na nosa lingua.


9.22.2017

Sentar os ceos a media altura.

No souto temos ás veces, bastante a miúdo, dias nos que as pernas e  as mans non nos deixan saborear os tons incipientes do outono. Hoxe imos falar deses días, de Días Lebre de Clara López ilustrado en tapas duras por Marcos Viso.

Días lebre é o contrario de días tartaruga, de ir amodiño, son 15 poemas que fan referencia a aspectos relacionados co día a día, desde a perspectiva infantil e o seu universo. Ese estrés que ás veces se transforma nun ir e vir ateigado de intensidade, do correr das horas e da necesidade de parar para enredar
Cargados coa sutilidade dun humor cativo, cheos de sensibilidade, a fantasía e a proximidade que nos trasmiten os textos de Clara López mestúranse coas impresionantes ilustracións de Marcos Viso. O volume artella un universo simbólico cargado de sensacións, de sentimento, de lingua xogando coa , a disposición textual e unha voz poética chea de claridade e próxima á infancia para unha maior identificación. As ilustracións oníricas de Marcos Viso seguen o compás dos versos a través de formas diluídas, trazos difuminados e cores pastel sobre suaves texturas que evocan o espazo de abstracción onde se produce a poética dicotomía: días lebre vs. días tartaruga.

A rica e expresiva temática voa a través das sumas e as restas, os días da semana, os insectos, os animais, os medos, o mar... Trátase dun volume fresco e sensual, atinado para reivindicar o uso da poesía na aula e o aspecto lúdico das palabras.

Recomendámolo por diferente e orixinal.










9.17.2017

Derrubando valos, mirando as estrelas


Comezamos o curso cheos de enerxías renovadas despois dun merecido descanso, con ganas de ler mil follas coa chegada do outono, de inzar de castañas os soutos todos. E para comezar un novo andazo de palabras escollemos unha obra de Xerais, O valo, obra gañadora do IX Premio Manuel María de Literatura Dramática infantil 2016, de Carlos Labraña e ilustrado por Nuria Díaz. Forma parte dos textos teatrais máis representativos da Biblioteca Dramática Galega e coedítase coa Axencia Galega das Industrias Culturais, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
O valo é unha obra de teatro ideal para fomentar o gusto polo teatro e pensada para representar, ideal para fomentar a dicción na aula, a autonomía persoal e a oralidade. Desde o punta de vista do contido está protagonizada por dous personaxes únicos Soldadiño e Sahara e é unha homenaxe a todas as nenas e nenos vítimas dos desprazamentos causados polas guerras, guerras como a de Siria e as inxustizas daqueles lugares onde os nenos e as nenas medran sendo soldados. Non desvelaremos máis do argumento pero é especialmente útil desde o punto de vista temático para explicar as guerras, as súas causas, para sensibilizármonos contra os conflitos, para abrir as nosas mentes. Tamén é especialmente útil para traballármonos temas secundarios non menos importantes como a literatura de transmisión oral, a diversidade, a tolerancia, as linguas do mundo, as estrelas e as constelacións, a necesidade de practicar a empatía e a realidade social e de crise que nos toca vivir acotío.


As ilustracións de Nuria Díaz contribúen especialmente a completar a fermosura desta obra, o seu traballo é area no deserto e constelación na noite. A dozura das palabras da cativa e a delicadeza están perfectamente conseguidas a través dos tecidos, dos vermellos, do gris e dos ocres.
É sen dúbida unha obra recomendada para a escola, representable sen gasto, para fomentar e traballar o discurso e para saltar valados que nos dividen absurdamente.


Recomendación do souto

6.13.2017

Inacabadas e imperfectas coma nós!


Chegou ao souto Os golfiños e o xigante, de Ignacio (Ignacio Vilariño, obra de teatro gañadora do XII Barriga Verde de textos para o teatro de monicreques na modalidade infantil editada por Baía Edicións e a Xunta de Galicia.
Se hai un xénero necesario entre as rapazas, ese é sen lugar a dúbidas o do teatro infantil, xa que axuda entre moitísimas cousas, a mellorar a lingua na parte máis precaria, a oral. A necesidade de focalizar a normalización na oralidade é tanta que o teatro, a regueifa, a poesía, todas as manifestacións orais deben priorizarse tendo en conta que ademais potencian a autoestima e o medo a falar en público. Baía edita unha obra que segundo o xurado conta cunha estrutura narrativa orixinal e audaz. Vincular teatro con modernidade temática é quizais o gran logro desta obriña, que emprega, tamén segundo o xurado, o recurso da repetición con grande acerto,

Li e Po, os dous golfiños do acuario de Fushun, están en perigo e vai ser Jiang quen emprenda unha aventura na procura dunha solución. A modernidade, a actualización temática, o ecoloxismo, o respecto pola liberdade dos animais para que vivan no seu hábitat, a superación dos obstáculos que se nos presentan, todo isto xunto cun espazo descoñecido, a maxia da China, artellan unha peza teatral atraente e fresca. Trata ademais un tema de actualidade que ten interese para os máis novos, a reivindicación da vida en liberdade dos animais, o respecto ao medio, con diálogos áxiles e ben construídos. A través dunha elaborada proposta escénica que mestura a técnica de sombras chinesas e o audiovisual recrea un curioso percorrido en diferentes medios de transporte polas exóticas paisaxes da China.

Unha oportunidade única para practicar a dicción, para divertirse aprendendo e falar mellor!

6.07.2017

E pintou as orellas de rosa para poder voar!


Chega ao souto un clásico do álbum ilustrado. Trátase de Rufus, O morcego que adoraba as cores, con texto e ilustracións de Tomi Ungerer na colección Tras os Montes de Kalandraka adaptado por Sandra e Óscar Senra Gómez. Kalandraka edita en galego o marabilloso álbum concibido por Tomi Ungerer en 1961, que a aqueles que estean familiarizados co álbum ilustrado lles soará por títulos como Os tres bandidos, Críctor, Adelaida, Emilio ou Onde está o meu zapato?, todas obras de referencia e que forman parte dunha extensa etapa creativa que consta de máis de 30.000 traballos de diferentes estilos (entre 30 e 40 mil), recollidos en 120 libros. Marcadamente antibelicista (nado en Estrasburgo en 1931) emigrou a Nova York onde colaborou en medios xornalísticos e criticou abertamente a sociedade superficial americana. Conseguiu a Medalla de Ouro da Sociedade de Ilustradores e o Premio Hans Christian Andersen.


Rufus é a historia dun morcego que un día, nun cine nocturno ao aire libre, descobre a luz e as cores. Ao vivir nunha cova, o pequeno nunca vira a luz do día. Marabillado pola luz, polas cores decide non durmir e explorar o espazo. No seu afán por mimetizarse coa realidade chea de cores que o rodea, decide pintarse. Rexeitado, ferido e danado pola agresividade e crueldade humana, é a sensibilidade dun doutor quen o salva, quen fai que se acepte e de quen aprenda que a amizade non entende de diferenzas.
As ilustracións, ao igual que Os tres bandidos, están cargadas dos contrastes ente a escuridade e aluminosidade do día, entre a cor da noite e as flores, as bolboretas e un marabilloso coleccionista.


Trátase en resumo dun álbum diferente, atraente para os pequenos, para aprender sen que se note, de xeito lúdico, as cores, o valor da amizade, os animais, a sensibilidade, a empatía e o feito de aceptarse cada un como é, xa sabedes, iso de quererse a un mesmo e aceptar que temos defectos, nós e as persoas que queremos, todas!

Marabillosa forma de aprender con animaliños que xa de en por si non caen simpáticos.

Recomendación de Souto.

5.23.2017

A quen non lle gusta ver un paporrubio feliz?

Na entrada de hoxe falamos de Pituxa, a fantástica nena da caca de ouro (escrita por un bolígrafo) de Marcos López Concepción editada por Galaxia na súa colección Árbore.


Pensada para rapazas de doce anos en diante é unha delirante historia, ateigada ata a cima de imaxinación, de sorpresas e de aventura. Con ilustracións de Lidia Nokonoko, esta noveliña trata de como Pituxa, unha cativa bastante consentida, logra afrontar unha nova situación familiar. Como vai medrar en tempos de crise cando os seus pais son despedidos dos seus traballos, perden a súa casa... e aínda que todo son contrariedades, coa axuda dos veciños, de Isaura especialmente e da casa-vagón onde os acubilla, dos compañeiros e dos amigos, Pituxa vai vivir toda unha aventura e aprender que é o máis importante de todo, ainda que teña que pasar ata por un rapto. 


Un día fai unha caca de ouro e todo cambia. Desta obra, que está dividida en dúas partes, non imos desvelar por completo o que sucede nela, cremos que a sorpresa, a intriga, as ganas de saber que vai pasar non deben desvelarse, xa que precisamente é esta en parte a frescura que achega, ese punto de tolemia imaxinativa que non sabes por onde vai saír. 


Trátase dun libro de varias lecturas, actual, que mestura á perfección o real coa delirante imaxinación que o caracteriza, e que agocha unha crítica a esta sociedade desprovista de humanidade onde o capitalismo feroz avanza, brutal, marxinando e que carece de sentimentos, que nos converte a todas en transparentes, en seres grises e iguais. 


A importancia do humor artellase tamén a través das ilustracións de Lidia Nokonoko, mostrado ademais de orixinalidade, irreverencia, botando man do esperpento para explicar cousas que non deberan pasar, feitos que consenten a diario os estados coma os desafiuzamentos, como que calquera neno ou calquera nena pase necesidades.

Unha oportunidade para rir, para ler, para deixar voar a imaxinación.


       

5.03.2017

Voar con papel


Chegou ao souto o último de Marcos Viso e Xavier Estévez, Avións de papel, finalista do Premio Merlín 2016 e publicado por Xerais. Gratamente sorprendidos no souto pola súa prosa, cargada de lirismo, cunha historia orixinal e innovadora. O street art , a pegada poética do mestre Antonio García Teijeiro, a discapacidade, a forza a amizade, a denuncia social, son algúns dos temas fundamentais nesta obra. As ilustracións, a concepción visual de Marcos Viso, que alterna a disposición do cómic (xa amosada con anterioridade na Casiña Branca de Marcos Calveiro) co poder da imaxe de rúa, con predominio de verde, marelo e vermello, constitúen unha das mellores obras do ano ao noso entender.
Avións de papel conta a historia de Lucas, Sara e Lara, de como misteriosamente a casualidade e a curiosidade fai que se coñezan, que constrúan xuntos un mundo novo. Versa de como a arte e a literatura petan nas portas da imaxinación miúda e constrúen novos mundos onde o aburrimento non ten acollida. De como a unión fronte ás inxustizas fai que todo mude. A morte, a pegada dunha morte inxusta e precipitada, sacode os nosos seres, fai medrar sen querer, fai que gardemos nos nosos corazóns e nas paredes o que realmente importa, a fermosura do vivido.

Esta noveliña, escrita a varias voces, é coma un encoro, que cando se abre, non pode parar. Describe á perfección esa liña que separa a inocencia, a nenez, dun mundo maduro sen rede. Destinada a aqueles rapaces e rapazas de último ano de Primaria ou primeiro ciclo de ESO, a maxia da lectura fai que non volvas ver igual un simple e sinxelo avión de papel.

Recomendación do souto. Imprescindible para traballar a plástica, o street art, Bansky, a poesía, a imaxe, a metáfora, a discapacidade, a solidariedade, a inclusión...



Marabilloso compendio na parte final sobre o street art.