2.01.2018

Despois dunha cegadora luz verde esmeralda


Chegou ao souto a nova entrega dos Megatoxos, a serie precursora da nosa LIX para mozotes preadolescentes e adolescentes. Anxo Fariña, escritor e ilustrador desta serie, comezou esta saga de aventuras alá polo ano 2007 na editorial A Nosa Terra. Coa cuarta entrega, Os megatoxos e a cara oculta da Lúa (2011) en Xerais, revisa e volve publicar con esta editorial as tres aventuras anteriores  Os Megatoxos e o aprendiz de druída (Xerais, 2012); Os Megatoxos e a espada esmeralda (no 2012) e Os Megatoxos e os Templarios da Luz (Xerais, 2013).
Lonxe de quedar aí, e con aproximadamente 20000 exemplares vendidos dos primeiros libros (incluímos os publicados na desaparecida A Nosa Terra), a saga prende con forza na rapazada e publica a quinta entrega Os Megatoxos e o dragón de xade, inspirada na cultura manga.

Hoxe presentamos Os Megatoxos e a batalla de Rande, acabada de saír do prelo. Os catro mozos, os protagonistas, que acoden ao instituto, volven ter que compatibilizar as clases, coa súa dobre vida.  Ruxe, Faísca, Ninfa, Lúa e os xemelgos descobren nesta aventura que existiu un galeón que non figuraba nos rexistros da historia da batalla que tivo lugar o 23 de outubro de 1702 nas augas da ría de Vigo. A Frota de Prata, composta por españois e franceses, tratou de defender o ouro que ía nos seus galeóns de ingleses e holandeses. Este galeón, O Indomable, portaba unha arpa capaz de cambiar o curso da historia. Cres que poderán alterar o noso presente?

O que caracteriza a serie precursora e máis lonxeva da nosa LIX, a esta nova entrega, volve ser unha prosa áxil e ben construída, ateigada de riqueza expresiva e, sobre todo, dos valores da amizade, a pertenza ao grupo, o poder do amor. Trátase dun discurso temático renovado, apetecible, para unha franxa de idade moi difícil de atraer, sen paternalismos, sen artificios innecesarios. Este volume, xunto cos outros, achega á nosa literatura un engadido de normalización do idioma, dun produto máis que necesario para a dignificación e renovación da nosa LIX. Anxo Fariña tamén se ocupa das ilustracións da saga, do poder da imaxe que acompaña os personaxes, a lapis e acuarela. No souto somos fans de Quetzalcóatl, a serpe emplumada, o fermoso, a xema dos ciclos, a divina dualidade, o erro e o acerto,  movemento e a pausa. Non che apetece saber que foi do Indomable?

No souto recomendamos toda a serie deste autor, Anxo Fariña, g


añador do premio Merlín no 2011, por A chave da Atlántida e do Frei Martín Sarmiento, e por ser un autor que ademais achega contidos curriculares sen que se note de maneira maxistral.

Para rapazolos afoutos a partir de 5º e 6º de Primaria, para todos os públicos que queiran ler.

1.18.2018

Quen quenta o corazón de dous esquíos


Chegou ao souto, coma ano novo, en só cinco minutos, un álbum infantil que peta na porta dos castiñeiros, de nós, do souto. Hai tempo que non liamos algo tan tan fermoso, tan atinado e queremos compartir con vós os motivos. Cinco minutos, de María Lado e Nove Noel, editado por Auga Editora é un pequeno volume editado en tapas duras que conta a historia dun papá e o seu fillo ou filla agardando na parada de autobús. Antes de nada queremos declararnos fans de María Lado, imprescindible e marabillosa poeta, artísta multidisciplinar, dona dunha poética onde a imaxe e a orixinalidade, a sensibilidade fai niño. Nove Noel ponlle a imaxe, complementa o texto, dota as meliñas de alma, retrata os homes grises de sombreiros miúdos, deseña as castañas e contribúe a explicar algo que a todas nos sucede.
A infancia, a impaciencia, o tempo, o gostar do paso dos segundos, esa característica tan común é a base da historia. A quen non lle tardou algo, quen non quixo adiantar o tempo cando este deita devagar.  Ao pé dun castiñeiro voan os paxaros e mentres, a competencia matemática flúe por un texto poético cheo de referencias ao medio, á vida que se xesta enriba das súas cabezas. E di o texto que para saber o que tarda en correr o tempo non abonda con entender de maquinarias. Hai que ter ollo de poeta e saber fixarse nas cousas pequenas.
A maxia, a maxia que debemos potenciar nas nenas desde o berce, é a esencia da felicidade, de gozar fronte a un mundo que moitas veces vai ás présas.

Trátase dun libro que recomendamos para a escola, para potenciar o poder das palabras, pero tamén porque chama polo lector para que dea respostas: En cinco minutos berran catro peteiros famentos e en tres minutos berran tres veces cada un. Sabes cantas veces son?





Recomendación do souto, imprescindible para traballar mates nos coles de Primaria, para traballar o medio, a lingua, a poesía. 

12.19.2017

248 peixes do estanque colleron impulso



Hoxe presentamos A merenda do parque, de Pablo Albo e Cecilia Moreno, en Narval Editores, editorial que se suma con gusto a editar na nosa lingua e a facer promoción do noso. A merenda do parque, é deses libros onde o poder do texto e da imaxe gardan unha harmonía perfecta, camiñan da man na aventura dun cativiño, Alberte, que vai merendar no parque e compartir a merenda coa súa fauna, que vai ler e experimenta cal é a fermosura da natureza. Na súa mochiliña leva unha botella de zume, de pexego maduro, unha mazá verde, con rabiño e todo, unha rosquilla grande de chocolate, con burato no medio e un bocadillo de chourizo envolto en papel de xornal. Todo o que acontece despois é máxico. O poder das ilustracións de Cecilia Moreno, de sorprendente creatividade expresiva, artéllase do poder da imaxinación dos textos de Pablo Albo. Un álbum ilustrado necesario que achega a importancia e o valor da promoción do medio, do fomento da lectura, da necesidade de potenciar o soñar conxunto grazas aos maiores. Quen non foi polo parque, polo monte, polas rúas, soñando e compartindo, fixándose nas formigas, observando paxaros ou mirando apampado para os parrulos cando comen pan?



Marabilla que recomendamos no souto para medrar no parque e saber merendar.

11.21.2017

Vender farrapos, regalar amor


No souto cando eramos pequenas faciamos dominós de mistos pousados no mármore da cociña de leña en ringleira. Sempre nos encantou o olor dos mistos cando acenden. Lembramos cando caeu nas nosas mans o clásico de Andersen e a profunda conmoción q nos causou. Simpatizamos coa vendedora de mistos, odiamos profundamente ese final despiadado, quixemos acender mistos para quentala. Tomy Ungerer revisou a historia dándolle a súa singular visión en 1974 e que permanece totalmente actualizada para os tempos q corren. A crítica social, o capitalismo feroz que provoca agresividade e codicia combáteos maxistralmente con maxia neste fermoso alegato de esperanza, de fe. Autor doutros clásicos contemporáneos e premiado multitude de veces, as ilustracións son dunha riqueza expresiva dinámica. Está adaptada por Sandra e Óscar Senra.
Dentro da colección Tras os montes de @Kalandrakaeditora, onde podes atopar máis títulos como Rufus, un morcego q adoraba as cores e, sobre todo, onde podes aprender sobre literatura universal, Os tres bandidos, Adelaida... É, sen dúbida, un álbum ilustrado que nos fai reflexionar, que empatiza con todas, para que promovamos un cambio na sociedade e creamos que outro mundo pode ser posible.
Ambientado no Nadal como o orixinal, neste caso Allumette é protagonista dun insólito milagre cando unha tormenta descarga toda clase de alimentos e obxectos; un maná que, por outra parte, sepulta en castigo a quen a maltratou. A diferenza do clásico do século XIX, esta historia infunde esperanza no futuro da humanidade, coa cativa como exemplo de xenerosidade, entrega aos desfavorecidos e a capacidade para xerar unha vaga de solidaridade que culmina creando unha grande asociación internacional de voluntarias e voluntarios.

Un volume que serve para traballar a empatía, feminista, para explicar as guerras, as inxustizas, como debemos comportarnos ante elas, cal é a actitude que deberan ter os gobernos...
Cuestionar a realidade que se nos presenta, a política tamén, a necesidade de fornecernos de autocrítica, todo, é moi necesario para que non nos vendan mistos cando en realidade o que temos é fame de amor.

Recomendada para explicar facilmente en que consiste o capitalismo feroz e o individualismo, para mudar as tornas.

10.30.2017

Cando estala unha castaña, libérase unha alma do Purgatorio


No souto estamos encantadas co Samaín, como non ía non ser doutro xeito! As castañas, os magostos, os soutos, as cabazas, os calacús... A nosa historia, a propria, é algo que nos chega a través da oralidade, do conto tras a lareira. Unha das mellores festas e da que se ten escrito moito é o Samaín, hai moitos libros no mercado sobre este tema. Estes días podemos ver moitas recompilacións de contos, de propostas divertidas.
Escollemos para facer unha entrada neste día O noso Samaín, de Loretta Birott Bermejo e ilustrado por Nuria Valdeón Balsas por ser un dos máis fieis ao que é a tradición. Un magnífico exemplar didáctico que contesta as preguntas básicas onde, como, cando, que.
Un libro que nos conecta aínda hoxe con outros países como Irlanda, Escocia, A Bretaña...
Tamén nos conta, axudado de imaxes gráficas e concretas, a tradición que se transmite grazas aos nosos avós. O emprego de melóns, nabos e outros froitos por parte deles, e a necesidade de que esa tradición se herde.
Editado por Galaxia, vémolo como un libro necesario para comprender que o noso, o que conserv


amos forma parte de nós mesmos, da nosa identidade, complementando así mesmo, a necesidade de falarmos na nosa lingua. Un libro útil para a didáctica das tradicións, para falarlles de transmisión oral, para valorar a lingua e os costumos de noso.
Se ademais, tamén vos queredes disfrazar, pois adiante!

10.03.2017

Sorrir nos días neboentos


Declarámonos fans, non o podemos evitar, aos do souto gústanos a prosa irreverente e máxica de Ledicia Costas, non podemos negalo e, ademais, lela é sinónimo sempre de diversión, de maxín, de meterte dentro dun libro e non saír del, de soñar, de que te atrape. O novo de Ledicia Costas é A señorita Bubble, ilustrada por Andrés Meixide e publicada en Sopa de Libros por Xerais.
Orixinal e transgresora, a Señorita Bubble é toda unha revolución en varios sentidos para unha vila que cre todo o que o alcalde solta, que é gris, cunha escola gobernada por dúas irmás que pertencen á mafia, totalmente antipedagóxicas, represoras. Sofi e Noa, protagonistas miúdas da historia, descubrirán como a maxia rodea todo alá por onde camiña esta simpática e doce científica. A intolerancia, o medo ao diferente, o empoderamento feminino, a importancia das emocións e dos sentimentos teñen unha importancia vital nesta recomendada e escelente proposta.

Única na construción de personaxes, Ledicia volve reafirmarse coma o que é, unha artelladora de mundos dentro das páxinas dos libros, ideal para profundizar e abrir as portas do coñecemento dunha maneira sútil, inspiradora, e concretamente neste volume, unha boa embaixadora do respecto ao diferente, ao estraordinario, ao pensamento crítico, un convite á reflexión e ao soño  Andrés Meixide completa magnificamente un tándem suxestivo, destece os fíos dese xersei de Vincent que a Señorita Bubble non é quen de rematar (chiscadela ao que nos venden como conciliación familiar), deseña ese vehículo imposible que a transporta, pon as alfaias e as engrenaxes dese mundo Bubble marca rexistrada que despegaría nun país lector normalizado. As súas ilustracións maxistrais convidan a mergullármonos nas páxinas, a camiñar por entre as orquídeas dese invernadoiro espectacular.

Magnífico libro recomendado para cativas a partir dos 10 anos e para lerlles todas as noites a quen aínda non os ten. Un libro para traballar prexuízos na aula, para pór en valor o importante, para reivindicar as ciencias, a rama científica-tecnolóxica na nosa lingua.


9.22.2017

Sentar os ceos a media altura.

No souto temos ás veces, bastante a miúdo, dias nos que as pernas e  as mans non nos deixan saborear os tons incipientes do outono. Hoxe imos falar deses días, de Días Lebre de Clara López ilustrado en tapas duras por Marcos Viso.

Días lebre é o contrario de días tartaruga, de ir amodiño, son 15 poemas que fan referencia a aspectos relacionados co día a día, desde a perspectiva infantil e o seu universo. Ese estrés que ás veces se transforma nun ir e vir ateigado de intensidade, do correr das horas e da necesidade de parar para enredar
Cargados coa sutilidade dun humor cativo, cheos de sensibilidade, a fantasía e a proximidade que nos trasmiten os textos de Clara López mestúranse coas impresionantes ilustracións de Marcos Viso. O volume artella un universo simbólico cargado de sensacións, de sentimento, de lingua xogando coa , a disposición textual e unha voz poética chea de claridade e próxima á infancia para unha maior identificación. As ilustracións oníricas de Marcos Viso seguen o compás dos versos a través de formas diluídas, trazos difuminados e cores pastel sobre suaves texturas que evocan o espazo de abstracción onde se produce a poética dicotomía: días lebre vs. días tartaruga.

A rica e expresiva temática voa a través das sumas e as restas, os días da semana, os insectos, os animais, os medos, o mar... Trátase dun volume fresco e sensual, atinado para reivindicar o uso da poesía na aula e o aspecto lúdico das palabras.

Recomendámolo por diferente e orixinal.